sterren en valentijn, 6

19 februari 2012

Verhalen / Valentijn / Geen Thema De volgende dag maakte ze zich klaar om naar de winkel te gaan, na een bijna slapeloze nacht. Ze wist niet wat ze had. Anders sliep ze echt wel goed. Was het omdat het niet alleen valentijn was, maar ook de dag waarop haar liefste was verdronken? Het was op Lievekensdag dat hij in het water was gereden. De rode roos lag nog op de mat aan de passagierskant, waar ze was gevallen toen de auto de vaart inreed. Ze had ze niet gewild, en had ze in de kist gelegd. Die vreselijke lege kist. Voor de wet was haar man pas zeven jaar later officieel dood verklaard, maar zij had hem direct willen begraven. Hij was immers weg en ze had iets nodig waar ze heen kon gaan om met hem te praten, zoals vroeger. De ene helft van het dorp vond dat ze te vlug handelde, de andere gaf haar gelijk. Ze had er zich niets van aangetrokken, ze had gedaan wat voor haar het beste voelde. Later, onder de afkeurende blikken van vele ‘vrienden’ was ze gaan twijfelen aan zichzelf; maar wat had het voor zin gehad te wachten? Na vijftien jaren was hij nog altijd even dood. Zoals altijd sprongen tranen in haar ogen. Ze miste hem nog altijd. Elk jaar smeekte ze de heilige Valentijn, of hij haar een wonder kon geven en hem terug naar huis wilde brengen. Valentijn was toch degene die de liefde hoog in het vaandel droeg? Ze bracht elk jaar een bos gele bloemen naar de kerk waar zijn beeld stond. Gele bloemen zoals Valentijn zelf als ‘geluksbloemen’ gaf aan de controversiële stelletjes die hij trouwde al die tijd geleden. Hij was er zelfs voor gemarteld en onthoofd omdat hij die liefde zo liefhad. Wie kon ze dan beter smeken om de terugkeer van haar geliefde? Oh ja, ze wist dat hij dood zou terugkeren, ze wilde slechts dat hij daar in dat graf lag, waar zij hem wist, en niet meer God weet waar, ergens tussen het vuil. Ze nam de krant en zocht de liefdesadvertenties die altijd op Valentijn werden geplaatst. Ja, daar stond het. ‘Na al die tijd mis ik je nog steeds mijn lief.’ En dan een x’je erachteraan. Geen namen, dat was niet nodig. Als hij daarboven kranten kon lezen, wist hij wel dat zij het daar had gezet. Ze legde haar leesbril weg, vouwde de krant dicht en liep naar de kapstok om haar jas te nemen. Het was bitter koud nog. Ze bukte zich net om haar laarzen aan te trekken, toen de deurbel ging. Verwonderd keek ze op. Het was pas half negen zag ze, wie kwam er zo vroeg al op bezoek? - marta hil - Gecontroleerd door: pantarhei

Reactie op dit gedicht

marta hil vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij de Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter. Je schrijversnaam Wachtwoord Wachtwoord nogmaals E-mailadres Los de som op: 4 keer 4 = Bericht Let op maximaal 499 tekens!

Fairouz

Sunday, February 19, 2012 11:10

afkeurende blikken van vrienden voor zo-n besluit marta...ik zeg het maar zo, met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig he ? Als vrienden je beslissingen voor je gaan doen ? zich overal mee bemoeien ? geloof me maar dan heeft dat niets met vriendschap te maken. Het is de vrouw haar verdriet en hoeveel ze van haar man hield daar hoef je geen Einstein voor te zijn. Wie oh wie staat er voor de deur ? Op dat tijdstip zal het de bloemist wel niet zijn Spannend marta....lief