Ooit was ze mijn allerbeste vriendin

 

Ik denk dat we 12 waren toen we elkaar leerde kennen ,en vanaf die tijd waren we niet meer uit elkaars gezelschap weg te denken. 

Onze slaapkamers waren gewoon voor ons twee we deelde alles, vertelde de diepste geheimpjes aan elkaar.
We waren getuigen van elkaars huwelijk en deelde de vreugde en de pijntjes van de zwangerschap en de geboorte.

Jij verhuisde daarna zijn we heel langzaam uit elkaar gegroeid ieder ging meer en meer zijn eigen weg.
Af en toe kwamen we elkaar tegen en kletste honderd uit en zoals bij zo vele maakte we de afspraak snel weer te bellen of bij elkaar te komen.
Maar door de drukte van het leven namen we daar geen tijd voor en stelde het steeds uit. .

En nu 20 jaar later kwam ik door mijn werk bij haar moeder .
Ik was verbaast toen ik haar herkende en zag hoe oud ze geworden was ,maar ach als ik dan aan mijn eigen moeder denk dringt het tot me door dat mensen niet jong meer blijven .
Ze omhelst me en zegt wat leuk dat jij het bent.

Ik zeg de moeder van Anja…………. ja zegt zij maar jij bent er nog.
Ik kijkt haar niet begrijpend aan en ze zeg Anja is vorig jaar overleden aan een herseninfarct en weer omhelst ze me.

Dit verwarde me wel en ze vertelde hoe het allemaal was gegaan ……..ik troosten haar ,maar ik had het zelf ook behoorlijk moeilijk

 

Na haar verzorging drinken we nog een kopje koffie, en in de kamer daar zag ik allemaal foto’s van Anja.
Ze doen me pijn want ineens mis ik haar weer.
Alle gedachtes gaan weer terug naar toen………… en denk ik waarom hebben wij toch die verwijdering laten ontstaan.
We hebben zoveel gedeeld en ik weet nog dat we toen beloofde alles te delen.... maar en bij het allerlaatste was ik er niet voor haar.

 

En nu………….verwarrend ……………. Ik mis haar……………………………..

 

Liefs Gonny