"De roze gorilla in Portugal"

 

De roze gorilla kwam soms in een droomwereld, hij herinnerde zich dan het witte klooster waar hij als kind was opgegroeid. De dagen tussen de nonnen die met een streng gezicht naar hem glimlachten. Zijn gevecht met zijn ongeloof, wat zich uitte in verzet tegen de komst van Sinterklaas.
 
De roze gorilla had ook nachtmerries, dat hij in een zak werd meegenomen omdat hij stout was geweest. Hij had alles aan Donald verteld maar die geloofde niet in die geest, die dacht dat  de roze gorilla het klooster had verzonnen, totdat de roze gorilla het grijze schrift liet zien, met daarin de aantekeningen van de monniken en de geheimzinnige planten, die zij in de Middeleeuwen op geneeskrachtige werking hadden getest.
 
In het bijzonder de Calumbia Spontakia Vitalica Portugalia, had de aandacht van de twee vrienden, omdat een thee getrokken van het verse blad, kon leiden tot visioenen waarbij het verband tussen geest en ziel werd gelegd. De twee vrienden besloten om naar Portugal te reizen om te zoeken naar nog levende exemplaren van deze legendarische plant.

13 september 1994, Sàgres, Portugal.

Terwijl Donald D. naar de sanitaire voorzieningen van de eenvoudige camping is, filosofeert  de roze gorilla over het leven en religie.

God is eigenlijk een soort ijselijke Koningin, uitverkoren om op een zetel te zitten, in luxe te baden, opmerkingen te maken, adviezen te formuleren, gevangenen vrij te laten, bezoekers te ontvangen, geheimzinnig te glimlachen, en meer van dat soort goedbedoelde liefdadigheid, zonder zelf in actie te hoeven komen, wanneer de kust overstroomt, de zoveelste religieuze oorlog uitbreekt, de economie op zijn gat ligt, de werkeloosheid onder aardse mensen schrikbarend stijgt. Alles heeft een boodschap en een diepere bedoeling, door de glimlach van Hare Majesteit, een zorgelijke glimlach. Een glimlach met een diepere bedoeling.
 
De roze gorilla voelde onvoldoende emotie om de beelden te omschrijven.
Alsof een zware rugzak uit het verleden hem tegenhield. Alsof hij nog altijd met schuldgevoelens rond liep, op wat hij nooit had kunnen voorkomen, het uit elkaar vallen van een gezin, een gevoel van eenzaamheid waar hij ieder jaar met Kerst, vaak verdrietig aan dacht. De roze gorilla voelde wel tranen, maar die lagen in zijn hart bevroren, wachtend tot zijn ziel zou ontwaken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© januari 2010, mobar