Angstig kijk ik om me heen,
omdat ik niet wil dat iemand me ziet.
Bang om mezelf te confronteren,
heb liever dat je me alleen liet.

Geschrokken kruip ik weg,
ben het horen van ieder geluid.
Ik ben zo bang voor deze wereld,
liever stap ik er meteen nog uit.

Angstig kijk ik om me heen,
mijn tranen verberg ik in het duister.
Het snikken verberg ik,
in een zacht gefluister.

Ik kan niets meer geven,
het huilen houdt niet meer op.
Ik ben bang voor de reacties,
dat is de reden dat ik alles weg stop.

Angstig hou ik verborgen,
alle angsten diep in mij.
Laat me nu toch gaan,
geef me warmte en laat me vrij.