corner
 
   Iets duizendvoudig 174
corner
26 januari 2009 Stuur e-mail Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Filosofie / Geen Thema / Geen Thema


 
 
Titel: Hij, het ik (schilderij - olie op doek)
 
 
 
Uit 'Herboren' (doorkopend gedicht)
 
... wij wachten tot hij bezwijkt.
 
Iets duizendvoudig
 
Maar hij bezwijkt niet, wie naar de
wereld 'anders' kijkt weet dat de
lasten zullen wegvallen.  Wanneer
weet hij niet, maar eens vallen ze
weg.  Als ze niet wegvallen, is deze
last je leven geweest.  Het is niet
waar, dat kan je leven niet zijn,
eens wordt de berg afgegaan, zo-
dat de last niet meer voelbaar is. 
Eens blaast de wind niet meer
tegen.  Eens blaast hij in het voor-
deel.  Er worden geen lasten meer
bijgelegd, want 'men' heeft ervaren,
men heeft gezien, men heeft er zich
bij neergelegd dat je lasten aankunt.
Door de vele slagen, klaar om de
ultieme last te dragen.  En men
neemt weg, zij hebben geen zin
meer.  Wie zich van pesterijen niets
meer aantrekt, wordt niet meer
lastig gevallen.  Het heeft dan geen
zin meer, want de zin was een ik dat
zich niet wou geven bij het vermoe-
den opzij gezet te worden.  Men ruikt
het midden met de voelhorens die
zien.  Angst doet treiteren in de
hoop ongedaan te maken waar men
bang voor is.  Men is bang zijn ik te
verliezen.  Maar, men verliest niet,
men wint als men het ik laat sterven.
Het zelf komt in de plaats, een ik dat
de leiding niet neemt, maar ze krijgt.
Automatisch.  Het ik wordt belachelijk
eens dat het weg is.  Het zelf is
machtig zonder macht te hebben. 
Het is verdrietig zonder verdrietig te
zijn, het is vreugdig zonder vreugdig
te zijn.  Het is wat het ik niet kan
zijn: een leider zonder leger maar met
een mensenleger dat hem volgt.
Een profeet zonder volgelingen maar
met aanhoorders die hem volgen.  Een
wijze zonder wijsheid maar de wijsheid
komt tot hem.  Een middelpunt zonder
een midden maar alles draait rond hem.
Het zelf, het ik dat komt als het ik
gestorven is.  Waarom dan bang zijn
zijn ik te verliezen?  Er komt iets
duizendvoudig in de plaats.  Het ik
van gene zijde.  Het ik-loos ik.  Daar
waar alle godsdiensten van getuigen,
maar wat zo moeilijk te bereiken is,
zo naar het schijnt.  En toch, zo ge-
makkelijk te halen is, als de angst
ernaartoe voorbij is.  Het was niets,
zelfs de kermismolen bewijst ons dat.
 
 
 
 
 
 


- Jacky Van den Berghe -

Gecontroleerd door:

       

   Reactie op dit gedicht
corner

Jacky Van den Berghe vindt het leuk als je reageert op dit gedicht

Nog geen account bij de Gedichten-Freaks?
Vul hieronder je gegevens in om te registreren
en laat gelijk een reactie achter.

Je schrijversnaam
Wachtwoord
Wachtwoord nogmaals
E-mailadres
Los de som op:
4 keer 4 =
Bericht
Let op maximaal 499 tekens!

 


 Jacky Van den Berghe corner
Dinsdag, januari 27, 2009 02:36 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Dasje(lucky):
Daar zit de hele knoop van het verhaal van ons de mens, Dasje! Het eenvoudige schijnt inderdaad uiterst moeilijk te zijn voor de mens. En, zoals al te duidelijk is, zijn snoevend ik zit daar voor iets tussen.
Bedankt te hebben gelezen!
Heel hartelijk,
Jacky
 
 Jacky Van den Berghe corner
Dinsdag, januari 27, 2009 02:30 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Voor Kerima:
Ha ha ha, ik had het nog niet eens opgemerkt ''doorkopend'' gedicht, inderdaad grappig!
Ik geloof dat er voor dat pure maar een woord zou bestaan ''goddelijk''*. En als ons streven erin bestaat dit zo dicht mogelijk te benaderen, met vallen en opstaan, hebben wij ons uiterste best gedaan, denk ik.
* goddelijk: hij/zij die alles heeft!
Die verbondenheid kan men voelen (echter zonder dat het ik de plak zwaait).
Bedankt kerima!
Hartelijk,
Jacky
 
 Jacky Van den Berghe corner
Dinsdag, januari 27, 2009 02:18 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Voor baruchacha:
Dan wordt men puur om een woord van kerima te gebruiken, maar helaas, of maar goed ook, men kan het niet kopen! Het is alleen maar te verkrijgen door integriteit, en de moed om het leven te leven zoals het tot ons komt.
Het ik blijft om je wezen, je zijn, aan te duiden verder is zijn taak af. Het is enkel het snoevende IK in ons dat zich verheven heeft dat wij moeten laten sterven (voordat ons lichaam sterft).
Bedankt BCC!
Hartelijk,
Jacky
 
 kerima ellouise corner
Maandag, januari 26, 2009 13:53 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
men wint als men het ik laat sterven...ik vraag me af hoe het zou voelen om gewoon puur te zijn...opgenomen te worden in het heelal van het zijn...

knap Jacky!

deze keer loopt het gedicht niet door , maar ''koopt''...smile...leuk foutje:d

liefs
kerima ellouise
 
 Dasje (lucky) corner
Maandag, januari 26, 2009 09:08 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Bijzonder nadenkend gelezen!
Eigenlijk is het eenvoudig maar we maken het onszelf zo moeilijk...Sterk geschreven!
Liefs, Dasje ;o)
 
 Jacky Van den Berghe corner
Maandag, januari 26, 2009 04:14 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Voor Lion10cc:
Door de vele slagen ben je dan gesterkt de allerlaatste last te dragen, die (blijbaar) nodig is opdat de verandering een feit zou kunnen worden.
Bedankt en groetje,
Jacky
 
 Lion10cc corner
Maandag, januari 26, 2009 03:07 Alle gedichten bekijken van deze schrijver
Jacky je spreekt over "de ultieme last"wat moet ik mij daar bij voorstellen? Voor de rest mooie filoezie. vele groeten Leon
 
Vorig gedicht | Volgend gedicht

corner Auteursrecht
 
De gedichten die ingezonden zijn op de website van de gedichten freaks en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de gedichten freaks blijven te alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door Gedichten-Freaks zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.



Sitemap overzicht - Privacy Policy