liefde/leven
diepblauw glijden
voormiddagen
aan oevers voorbij
fluisteren windwoorden
over koperkleurig water
gedragen door de stroom
vergetelheid in warme schaduw
zijn regentrommels
alleen maar in de verte
hoorbare echo’s
over boomtoppen
stap je door hapergaten
eigen adem volgend
en woorden schandelijk stil
vind je weer
ongelofelijke gebeurtenissen
afgelegde wensen
verloren gegane hoop
het droeve voegt zich
bij ‘t vertrouwde
ik vervolg mijn weg
door vergrijzende middaguren
langs hellingen rode
pioenrozen dragen bomen
diepgroene hoeven
over ruwe huid
slijpt water
kiezelstenen
van gisteren
zonder onderbreking
groeit tussen twee
de stam in het nat
en het verlangen
naar mateloos lieven.
sunset 30-05-2010
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 30 mei 2010 | ||
| Thema's: | ||