En al die huizen waar ik  woonde, waar ik mijn voeten

op de grond zette en me veilig voelde, staren me aan,

lachen me uit. Was ik een kind van die wereld?

Hoe meer ik zie, hoe minder ik het weet;

 maar op een dag zal ik met ze breken,

opzuigen, uitkotsen en uitvagen.

Ben jij er dan nog, speel je dan nog mee; trek je mij op,

om de voeten recht te zetten en opnieuw kind van liefde te zijn?

Als ik alleen ben in mijn binnenkamer lijkt het zo eenvoudig

maar daarbuiten weet ik van geen begin of eind.

Loop jij die weg naar de zee met me mee en dompel je me onder

om die ballast weg te krijgen die me zo drukt?

Ik kan het niet alleen!