Jij bent niet meer

                        Jij bent er niet en ik kan enkel schrijven
                        mijn eenzaamheid in woorden op papier
                        zie sterren in de nachtelijke hemel drijven
                        waar jij nu bent, en ik blijf eenzaam hier
 
                        Jij bent er niet en ’t bloeien van de bomen
                        de geur van lente of wat warme zonneschijn
                        laat mij niet meer zoals veel vroeger dromen
                        jij bent er niet, en dat doet eeuwig pijn
 
                        De regen tikt als monotoon geklop van hamer
                        met herfst in ’t hart en winter in ‘t gemoed
                        ’Jij bent er niet’ schreeuwt luid de lege kamer
                        vertwijfeling kruipt als kilte door mijn bloed
 
                        Jij bent er niet en ik herlees wat brieven
                        de inkt vervaagt, niets is meer wat geweest
                        roep op vergeelde dromen die al sliepen
                        jij bent er niet en ik voel mij verweesd

                        Jij bent er niet en rond mij is het duister
                        met vreemde ogen kijkt de stad mij aan
                        het leven klinkt als was het jouw gefluister
                        dat mij zacht roept jouw weg nu snel te gaan.
                        **********
                        sunset 12-03-2006
                        **********