Een fijne druil bevochtigt jas en haar.

Mistroostig loop ik langs de trieste weg.

Ik volg een donkergrauwe rechte streep:

de bovenzijde van de gluiperige kerkhofheg.

Daar achter liggen zij, ontdaan van elke luister:

de kleine man, de middensoort en wat despoten.

Hun deksels zijn, net als hun lichaamsopeningen,

kort voor hun ondergang terecht gesloten.

Ik, die daar nog niet lig,

kom heus wel aan de beurt.

Vandaar dat in het natte duister in mijn kuiten

en mijn nek een angst luguber zeurt.

Dat duister waart als wier tussen verzakte

gore zerken. Zij dekken honderden.

Je kunt dat in het donker zelfs wel merken.

Wat wind zucht door de moede armen

van de bomen langs mijn pad.

Ginds aan de einder talmt wat randlicht van

de natte najaarsstad.

De dood klit aan mijn kleren, prikt mijn huid,

kent geen pardon.

Het kille gras herademt morgen pas in

witte najaarszon.