WAGGELEND

een zonnige aprildag

aan het werk zoals altijd

een middagpauze mag

daarvoor maken we tijd

samen met wat vrienden

op de Oude Markt gaan zitten

drinken wat we verdienden

geen Hoegaardse Witte

ikzelf dronk een thee

Paula nam een Duvel in ’t glas

Jan die dronk ook mee

omdat het zo lekker was

er volgde nog een tweede

op één been kun je niet staan

dat was voor de lieve vrede

toen was het met Paula gedaan

ze kon op geen enkel been meer staan

we hielpen haar terug naar binnen

daar was ‘t voor haar gedaan

ze kon aan werk niet meer beginnen

dikwijls spreken we nog over die tijd

wat was het gezellig zo met z’n allen

maar nu is er alleen maar strijd

totdat er ergens koppen vallen