Dit gedicht heb ik geschreven voor mijn man op onze trouwdag op 24 mei 2002. Ik heb het in de kerkdienst voorgedragen terwijl mijn man zijn doopkaars aanstak, mede ter herinnering aan zijn lieve ouders.

Laat Zijn licht schijnen in ons leven

En laat het niet verloren gaan

Geloof door onze ouders meegegeven

Beiden gedoopt in Zijn naam

Laat het een leidraad zijn in ons leven

Iets waar we nu betekenis aan gaan geven

Soms gaat het leven door een diep dal

En begrijpen we alles niet

Er gebeuren ook mooie dingen in dit "al"

Ook al zien we die vaak niet

Maar het leven bracht mij bij jou

Dan komt er hoop weer naar boven

Wij vragen nu Gods zegen als man en vrouw

Liefde en trouw is wat ik je voor eeuwig

wil beloven

Deze kaars die wij nu ontsteken

Geeft ons licht en een herinnering

Aan hen die eens bij ons waren

Hun warmte die wij voor altijd in ons hart bewaren

Geloof, hoop en liefde is wat God ons wil geven

Nu en voor de rest van ons leven.